Groningen timmert aan de weg

Het was op het eerste gezicht een wat vreemde locatie voor het onderwerp. Maar gisteren was ik samen met iedereen die op het gebied van natuur in Nederland zijn partij meeblaast op de voormalige militaire vliegbasis in Soesterberg.

 

Het was op het eerste gezicht een wat vreemde locatie voor het onderwerp. Maar gisteren was ik samen met iedereen die op het gebied van natuur in Nederland zijn partij meeblaast op de voormalige militaire vliegbasis in Soesterberg.

Je verwacht het niet, maar inmiddels is deze vliegbasis een mooi voorbeeld van nieuw natuurbeleid. Op het enorme terrein kunnen mensen genieten van flora en fauna. In een voormalige shelter kregen de bezoekers allerlei voorbeelden van de visie, die we in de provincie Groningen eigenlijk al een tijdje uitdragen: natuur is voor de mensen.

Als je die visie volgt, sluit je niet alles af en hout je je terrein zo veel mogelijk toegankelijk. Je kijkt hoe je bezoekers en omwonenden bij het gebied kunt betrekken zonder dat dat afbreuk doet aan je natuurdoelstellingen.

Zoals gezegd, in Groningen doen we dat al. Natuurorganisaties staan niet langer met hun rug naar het publiek. Dat is niet vol te houden. Financieel niet, maar ook niet voor het draagvlak.

Dat draagvlak is nodig, omdat Groningen de komende jaren er nog 3000 hectare nieuwe natuur bij krijgt. Dat is nogal wat! Om precies te zijn, zo ongeveer een verdubbeling van wat we nu hebben.

Onze natuur, ons landschap is van ons allemaal. Waar kunnen ze dat beter uitdragen dan in het Zuidelijk Westerkwartier? In mijn vorige blog schreef ik daar al over.

De coöperatie bestaat uit een  groep bedrijven,  scholen, maatschappelijke organisaties en overheden  die het gebied een duwtje in de rug willen geven. Het gaat dan om onderwerpen als natuur, landbouw, recreatie en toerisme, voedsel, natuur. Daarom stond ik twee weken terug ook in een weiland waar houtsingels werden gesnoeid een aangeplant.

Diezelfde coöperatie lichtte in Soesterberg hun werkwijze toe. Een mooi stukje promotie van Groningen. En nog diezelfde dag lieten we in Groningen nog een keer zien dat we in de voorhoede lopen.

Dat gebeurde bij de presentatie van het plan om tussen de Eemshaven en Delfzijl een dubbele, zogeheten 'groene' dijk aan te leggen. De huidige dijk is afgekeurd en om van de nood een deugd te maken, willen we slib uit het Eems-Dollard estuarium Wad gebruiken om een slapersdijk aan te leggen. Het gebied tussen beide dijken willen gebruiken voor bijvoorbeeld zilte teelt en andere projecten. Op die manier combineren we ecologie en economie.

Vanochtend al stond er een groot artikel over de 'groene' dijk in de Volkskrant.  Natuur, zilte landbouw, slibwinning en bescherming van onze waddenkust en inwoners: in Groningen gebeurt het!