Romke Visser

‘Mijn naam is Romke Visser, ik ben 49 jaar. Woonachtig in Winsum, waar ik 25 jaar samenwoon met mijn vriendin Maaike. En met haar heb ik twee zoons, Jelle en Ids, zeventien en twaalf jaar oud. In het dagelijks leven ben ik werkzaam voor de Pedagogische Academie als lerarenopleider en stagebegeleider’.

‘Als ik naar mijn opgroeiende zoons kijk, maak ik mij zorgen over de kansen, die zij hebben, als ik die vergelijk met de mijne. Ik heb eigenlijk alle kans gehad. Maar bijvoorbeeld als het gaat om de toekomst in het onderwijs, banen in de regio, maar ook gewoon om te leven in een dorp, waar voorzieningen beschikbaar zijn, ja dat zijn stuk voor stuk zaken, waar ik erg veel zorgen over heb, en waar we ook keihard aan moeten werken in de politiek, om daar een goed niveau in te behouden’.

‘Ik neem zitting in de commissie Bestuur, Financiën en Economie. En ja, daar spelen eigenlijk alle thema’s, die het provinciaal bestuur betreffen, en vooral natuurlijk de omgang met middelen, die onder druk staan, rijksbijdragen, die in de richting van de provincie verminderen. En we moeten gewoon wel zorgen in die commissie, dat we heel scherp blijven over de manier, waarop wij als provincie met ons geld om gaan’.

‘Daarbinnen zal ik vooral ook actief zijn, als het gaat om het gebied van bijvoorbeeld de gemeentelijke herindelingen en allerlei samenwerkingsverbanden in de regio. Dat is een buitengewoon belangrijk dossier, want zonder die samenwerking kunnen we het hier niet redden’.

‘Ik denk dat je deels ook heel sterk moet vasthouden aan de eigen kracht van deze regio. Je moet, als het ook om de krimp gaat, jezelf ook geen syndromen aanpraten. En we hebben hier een prachtige universiteitsstad, kenniseconomie, er gebeurt ongelooflijk veel op het gebied van energie en energieontwikkeling. Dat betekent ondertussen, dat je die kansen vooral moet blijven grijpen. En dat betekent dat bijvoorbeeld in kleinere dorpen de bevolkingssamenstelling wel zal veranderen. Maar mits we maar zorg dragen voor bereikbare, goede voorzieningen, dan zie ik eigenlijk niet zoveel rampen op ons af komen. Dat moet je jezelf niet aanpraten’.

‘Een gemeenschap kan heel leefbaar blijven, ook zonder school, maar met bijvoorbeeld een dorpshuis, wat gewoon breed gedragen wordt. Het gaat om verenigingsleven. In het beroemde boek van Mak over Jorwerd is dat ook heel erg naar voren gekomen. Een dorp, waar nauwelijks voorzieningen meer zijn, maar wat een heel leefbare, dynamische gemeenschap is gebleven.
Wat je dan als overheid moet, is plannen, die daar leven, gewoon gericht ondersteunen. En we hebben ook binnen ons Collegeprogramma een bepaald potje voor van drie miljoen euro, waarbij je juist dit soort plannen een kans kunt geven. Maar de mensen zullen dat ook een heel eind zelf moeten doen’.

‘Ik zou voorelkaar willen krijgen dat de provincie, ook al wordt die kleiner, daadkrachtig en slagkrachtig blijft. Juist als het gaat om het ondersteunen van lokale initiatieven. Het tweede, wat ik graag daarbij zou willen ondersteunen, is intensere samenwerking tussen gemeenten. Dat kan op tal van manieren.
Via samenwoningscontract, via fusie, huwelijk, zou je kunnen zeggen, maar dat in ieder geval de burgers in de gemeenschappen merken, dat de overheid voor hun belangen staat. En dan gaat het echt om een aantal cruciale dossiers, die nu op de gemeente af komen: gezondheidszorg, jeugdzorg, onderwijs blijft een heel belangrijk punt. Dus als we daar in kwaliteit kunnen garanderen, en het blijkt ook echt, nou, dan ben ik tevreden’.