Lian Veenstra

‘Ik ben Lian Veenstra, ik ben 41, ik kom uit Zuidbroek. Ik ben een geboren westerling, een getogen Groningse, ik voel me ook absoluut thuis in Oost-Groningen. Daarbaast ben ik moeder van twee mooie kinderen. En in het dagelijks leven ben ik fulltime voor de Socialistische Partij als medewerker van het landelijk scholingsteam’.

‘Ik zal, net als de afgelopen vier jaar, deel uit maken van de commissie Welzijn, Wonen, Cultuur en Leefbaarheid. Afgelopen periode was ik daar technisch voorzitter. Nu ga ik me ook inhoudelijk bemoeien met die commissie, en dan vooral op het thema leefbaarheid. In eerste instantie gaat het er mij om, dat we moeten kiezen, een andere keuze moeten maken dan we de afgelopen decennia gedaan hebben in Groningen. En de keuze is altijd geweest: we gaan werkgelegenheid concentreren bij grote plaatsen. En we hebben de afgelopen periode gezien, dat er een aantal grote werkgevers zijn, die zeggen: wij willen ons juist in de krimpgebieden vestigen. Dat mag dan niet van de provincie.
Ja, op het moment dat zo'n bedrijf zich daar wel vestigt, kunnen mensen daar werken. Wanneer daar mensen komen werken, willen mensen daar ook wonen. Wanneer mensen er wonen, zul je voorzieningen hebben. Dan zal een winkelbedrijf zich daar willen vestigen, met een supermarkt, dan kun je een bibliotheek misschien in stand houden, kun je een school in stand houden’.

‘Wij vinden als SP dat het altijd vanuit de mensen zelf moet komen, maar ik kan het me ook heel goed voorstellen dat in het gebied, waar krimp al zo lang zo'n groot woord is dat mensen ook zoiets hebben van: ja, het zal allemaal wel. Dus ik denk dat je juist ook nu als volksvertegenwoordiger een rol hebt om mensen er weer van te doordringen, dat ze een eigen verantwoordelijkheid hebben, en dat ze kansen kunnen grijpen. En ja, mensen zullen ook zelf initiatieven moeten tonen’.

‘Aan de andere kant ben je wel als overheid ook verantwoordelijk voor een aantal zaken. En die verantwoordelijkheid moet je nemen. Ja, dan gaat het nogmaals over het nadenken van: hoe kunnen wij een school voor drie dorpen op een goede manier behouden? Hoe kunnen wij winkelvoorzieningen, hoe kunnen wij bibliotheken, voor een dorp, twee dorpen, drie dorpen - want ik ben echt niet naïef om te denken dat elk dorp met tweehonderd inwoners een eigen school of een eigen bibliotheek kan hebben. Maar we moet wel naar praktische oplossingen zoeken, samen met de mensen, dicht bij de mensen’.

‘Nou, ik heb niet direct de illusie, dat wij als SP de komende vier jaar, vanuit de oppositierol, heel veel kunnen regelen. Wanneer het gaat om het tegen gaan van die leegloop. Waar ik wel heel trots op zou zijn, is wanneer wij als SP zelfstandig in staat zullen blijken, de komende vier jaar ons, samen met die mensen in die dorpen, in die wijken, met goede alternatieven te komen. En daar, waar dan de provinciale overheid zegt: ja, het is een gegeven, dat wij samen met die mensen kunnen laten zien: ja, maar wij pikken dat gegeven niet. En we gaan zelf zorgen dat wij die provincie en die gemeente eigenlijk dwingen, de goede kant op te kijken en, samen met ons, voor die voorzieningen te zorgen. Want heel veel dingen, daar gaat de provincie niet over. Daar gaan gemeenten over. Gemeenten worden zo ongelooflijk gekort door den Haag, dat wij vinden dat de provincie daar haar verantwoordelijkheid moet nemen’.

‘Op dit moment stelt de provincie één procent van haar jaarlijkse begroting beschikbaar voor het fonds Leefbaarheid. Nu, iedereen heeft de mond vol over krimp en over leefbaarheid, dan is die ene procent echt te kort. En wij gaan als SP-fractie, van uit de oppositie, er heel hard voor knokken om daar minimaal drie procent, vijf procent, misschien wel tien procent van te maken’.